53 χρόνια μετά, η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973, καθώς και οι αγώνες και οι κατακτήσεις που αυτή ενέπνευσε για δεκαετίες, βρίσκονται στο στόχαστρο ενός ανελέητου ρεβανσισμού από την πλευρά του κράτους και της άρχουσας τάξης της χώρας.
53 χρόνια μετά, η υφιστάμενη κυβέρνηση, το κράτος και οι ακροδεξιές εφεδρείες του πολιτικού συστήματος, επιχειρούν να αντικαταστήσουν την ιστορική μνήμη του Πολυτεχνείου με έναν επικίνδυνο αναθεωρητισμό της κοινωνικής και ταξικής ιστορίας αυτού του τόπου. Μια επιχείρηση που δεν περιορίζεται μόνο στην αμφισβήτηση των ιστορικών γεγονότων, όπως την ύπαρξη των νεκρών του Πολυτεχνείου, αλλά επεκτείνεται στη συνολική επανανοηματοδότηση της εξέγερσης, στην αποκοπή της από τις κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις που ακολούθησαν την αντικατάσταση του δικτατορικού καθεστώτος από την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία και, τελικά, στην απονεύρωση του ίδιου του πολιτικού της περιεχομένου. Στόχος είναι να αποσυνδεθεί το Πολυτεχνείο από τα αντικρατικά – αντικαπιταλιστικά του συνθήματα, αλλά και από τους κοινωνικούς αγώνες και τις διεκδικήσεις που ακολούθησαν, ώστε να απομείνει ένα ακίνδυνο ιστορικό σύμβολο, με τις παρακαταθήκες και τις επιδράσεις του στο παρόν και το μέλλον να αποψιλώνονται.
53 χρόνια το πολιτικό σύστημα επιχειρεί την ενσωμάτωση της εξέγερσης στην κυρίαρχη αφήγηση περί αποκατάστασης της δημοκρατίας, με την μετατροπή της σε μια θεσμική επέτειο συμφιλίωσης και εθνικής ομοψυχίας. Σύμμαχος και εγγυητής αυτής της προσπάθειας υπήρξε επί δεκαετίες η σοσιαλδημοκρατική και ένα μεγάλο μέρος της κομμουνιστικής αριστεράς, η ιστορική συνέχεια δηλαδή αυτών που τις μέρες του Νοέμβρη μιλούσαν για «εξέγερση προβοκατόρων» και προσδοκούσαν στην φιλελευθεροποίηση της χούντας και την παλινόρθωση της αστικής δημοκρατίας χωρίς την καθοριστική συμβολή του ταξικού-λαϊκού παράγοντα.
53 χρόνια μετά επιχειρείται ένα ακόμη πιο επιθετικό βήμα: η πολιτική και ιστορική απονομιμοποίηση της εξέγερσης του 1973. Η εξέγερση προβάλλεται ως ένα παρωχημένο γεγονός, λίγο ή πολύ ασήμαντο στην πορεία της πτώσης της χούντας των συνταγματαρχών, οι πολιτικές της προεκτάσεις αντιμετωπίζονται ως αναχρονιστικές, ενώ οι αγώνες που εμπνεύστηκαν από αυτήν επιχειρείται να αποσυσχετιστούν από την αιματοβαμμένη ιστορική τους προέλευση. Ακόμη περισσότερο, σκοπός της αστικής προπαγάνδας και των κρατικών σχεδιασμών, είναι να στιγματιστούν τα υλικά κεκτημένα που πέτυχαν οι αγώνες που ενέπνευσε η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως το πανεπιστημιακό άσυλο, οι καταλήψεις στις σχολές και οι νικηφόρες διεκδικήσεις του φοιτητικού κινήματος που σήμερα διασύρονται ως μια «ελληνική εκτροπή» από το ευρωπαϊκό καπιταλιστικό υπόδειγμα. Πρόκειται για μια συστηματική απόπειρα ανατροπής της ιστορικής μνήμης, με σκοπό να πληγεί όχι μόνο η υλική και συμβολική κληρονομιά του Νοέμβρη, αλλά και η δυνατότητα των σύγχρονων κοινωνικών και ταξικών αγώνων να αντλούν από αυτόν παραδείγματα αντίστασης και συλλογικής δράσης.
53 χρόνια μετά το κατεχόμενο κτήριο του Πολυτεχνείου με τα σφραγισμένα αμφιθέατρα, την αστυνομοκρατία, τις κλειδαμπαρωμένες πύλες, τις κάμερες και τις απειλές για ανατροπή, ακόμη και του θεσμικού πλαισίου του τριήμερου εορτασμού «χωρίς έκτροπα» που επί χρόνια φρουρούν οι δυνάμεις της αριστεράς και του οπορτουνισμού, αποτελούν τα απότοκα της αφρενάριστης εδώ και χρόνια κινηματικής υποχώρησης που έχουμε καθήκον να ανακόψουμε. Η στρατηγική των «εγγυητών» και των «χωροφυλάκων» ενός μουσειοποιημένου πολυτεχνείου βρίσκει σήμερα το απόγειο της αποτυχίας της σε ένα αστυνομοκρατούμενο πολυτεχνείο, που σύντομα η καταστολή σκοπεύει να παραδώσει ολοσχερώς στο νέο του, που σκοπεύει να είναι και μόνιμο, αφεντικό: το μεγάλο κεφάλαιο.
53 χρόνια μετά, το αίμα που έχυσε η απρόκλητη επίθεση της σοσιαλδημοκρατικής γκρούπας της ΑΡΑΣ έναν χρόνο πριν, ούτε ξεχάστηκε, ούτε η εν λόγω παράταξη σταμάτησε τις δολοφονικές επιθέσεις ή τις απειλές, ενόψει και του φετινού πολυτεχνείου. Είτε με τις σφραγίδες των «φοιτητικών συλλόγων» είτε στο όνομα ενός θολού «ανταγωνιστικού κινήματος», σοσιαλδημοκράτες και οπορτουνιστές συνεχίζουν να αξιώνουν ότι θα ασκούν πολιτική με σπασμένα κεφάλια και γνάθους, αποδεικνύοντας ότι τελικά, οι ίδιοι, είναι οι πραγματικοί προβοκάτορες! Είναι αυτοί που λειτουργούν ως «εσωτερική καταστολή» μέσα στα κινήματα και των οποίων η δράση, πρώτα ενήργησε επικουρικά στην συστημική προσπάθεια απονέκρωσης του Πολυτεχνείου και εν συνεχεία, αποτελεί αρωγός, στην πλήρη παράδοση του. Είναι αυτοί, που προσπαθούν να αντλήσουν ηθική νομιμοποίηση από τα πρόσφατα γεγονότα στην πανεπιστημιούπολη για να δικαιολογήσουν ένα νέο αιματοκύλισμα, το οποίο πρώτα και κύρια, θα είναι ένα αιματοκύλισμα της ιστορικής επετείου που το κράτος έχει βάλει στο στόχαστρο.
53 χρόνια βρίθουν τα μορφώματα που από χρόνο σε χρόνο που διεκδικούν τα σκήπτρα που άλλοτε κρατούσαν οι προβοκατορολόγοι του ΚΚΕ και της Πανσπουδαστικής, μιλώντας περί «κατάληψης των 350 πρακτόρων της ΚΥΠ». Η εξέγερση του 1973 ως «γιορτή της δημοκρατίας» από την μία και ως πεδίο εφόρμησης των περιφρουρητών του μουσειοποιημένου Πολυτεχνείου από την άλλη, μας φέρνει πλέον ενώπιον της απειλής ενός ιστορικού αφανισμού. Γι’ αυτό και ο λόγος περνάει πλέον σε όσους διαχρονικά αντιστέκονται σε αυτή την συνθήκη, καθώς και στις νέες γενιές των αγωνιστών και των αγωνιστριών που καλούνται να υπερασπιστούν την ιστορική μνήμη και τους αγώνες που είναι αναγκαιότητα να δοθούν στο παρόν. Γι’ αυτό και όσοι αξιώνουν να υψώσουν τις σημαίες του οπορτουνισμού και της περιφρούρησης των εχθρών της εξέγερσης, θα πρέπει άμεσα να τις κατεβάσουν και να καταλάβουν ότι οποιαδήποτε από μεριάς τους εχθροπραξία εντός του πολυτεχνείου, θα τους καταχωρίσει μια για πάντα στην ιστορία των αγώνων και της ταξικής πάλης ως μακρύ χέρι των αστικών σχεδιασμών και της πολιτικής του ιστορικού αναθεωρητισμού και ρεβανσισμού προς όφελος της μεριάς των τανκς και των ΕΑΤ-ΕΣΑ.
53 χρόνια μετά το άλλοτε αντιστασιακό κάστρο της οδού Πατησίων δεν έπαψε να αποτελεί σύμβολο του αίματος, της θυσίας και των κραυγών χιλιάδων αγωνιστών και αγωνιστριών που ρίχτηκαν στον αγώνα ενάντια σε δικτατορικές και δημοκρατικές αστικές εξουσίες εδώ και δεκαετίες. Θα αφήσουμε να περάσουν κι αυτοί στην ιστορική λήθη, μαζί με το πολυτεχνείο και τις κατακτήσεις δεκαετιών που σήμερα ξηλώνουν;
15 ΝΟΕΜΒΡΗ ΠΟΡΕΙΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ.
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 16.00 ΣΤΗΝ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΚΑΙ ΚΩΛΕΤΤΗ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
