Ανταπόκριση και ενας μικρός πολιτικός σχολιασμος από την παρέμβαση της ΦΕΑΝ Δυτικών – Πειραιά στο μουσικό λύκειο Ιλίου
Χθες Πέμπτη 5/11 ομάδα μελών της ΦΕΑΝ Δυτικών Προαστίων και Πειραιά πραγματοποίησε παρέμβαση με μοίρασμα κειμένων στο μουσικό λύκειο Ιλίου, στο πλαίσιο της καμπάνιας που διεξάγει την περίοδο αυτή σε σχολεία των περιοχών με τίτλο “Κάν’ το όπως οι μαθητές σε Γαλλία, Αλβανία, Ιταλία”. Το σχολείο βρισκόταν υπό κατάληψη μετά από απόφαση των μαθητών/τριών στο πλαίσιο της χθεσινής πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης, γεγονός που δεν το γνωρίζαμε εκ προοιμίου.
Η ομάδα μας βρέθηκε αρχικά αντιμέτωπη με “αγανακτισμένη γονιό” που άρχισε να ωρύεται ότι εμείς παρακινούμε τα παιδιά στις καταλήψεις και ολοκλήρωσε το αντιδραστικό της κρεσέντο λέγοντας ότι “δεν αντέχει άλλο με τις καταλήψεις και τις απεργίες και ότι θέλει το παιδί της να πηγαίνει σχολείο και αυτή στην δουλειά της κανονικά”. Πρόκειται για την συνήθη τακτική μιας μειοψηφικής τάσης μέσα στην κοινωνία που εκπροσωπεί τον άκρατο ατομικισμό και αντιδραστισμό, η οποία επιχειρεί να επιβληθεί και να ακουστεί ως η κυρίαρχη μέσω των ουρλιακτών και του άκρατου παραλογισμού. Μια μειοψηφική τάση γονιών που θεωρούν τα παιδιά ως άβουλο κτήμα τους και δεν μπορούν να αναγνωρίσουν οποιαδήποτε αυτενέργεια τους και κατά συνέπεια την συλλογική βούληση των μαθητών/τριών να αγωνιστούν ενάντια στα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο σχολικό περιβάλλον και την δομική καταπίεση του εκπαιδευτικού συστήματος, να αγωνιστούν για μια καλύτερη ζωή μακριά από τον ατομικισμό.
Εμείς ευχόμαστε, πραγματικά, η συγκεκριμένη κυρία να μην αναγκαστεί να καταλάβει τα παραπάνω μέσα από τον άσχημο δρόμο, εάν πληγεί η ίδια ή κάποιο δικό της πρόσωπο από τα καθημερινά πλέον εργατικά ατυχήματα στους χώρους εργασίας ή από την καθόλου ασυνήθιστη κατάσταση των σχολικών εγκαταστάσεων που πέφτουν σοβάδες σε κεφάλια μαθητών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πάντως, μέσω των ουρλιακτών της δεν μπόρεσε να καταφέρει κάτι, λαμβάνοντας τις οφειλόμενες απαντήσεις τόσο από τα μέλη μας όσο και από εκπαιδευτικούς που στέκονταν αλληλέγγυα στην κατάληψη των μαθητών/τριών.
Σε συνέχεια του αντιδραστισμού με άλλο προσωπείο, ένα άλλο κομμάτι των παρευρισκόμενων έξω από το σχολείο, ενοχλημένο σαφώς από την πολιτική μας παρέμβαση, επιχείρησε να δημιουργήσει τεχνητή ένταση απέναντι στην παρουσία μας δήθεν, λόγω της φωτογράφησης της παρέμβασης. Ενώ από την πλευρά μας ξεκαθαρίσαμε από την αρχή ότι οι φωτογραφίες τραβιούνται με σκοπό την πολιτική ανταπόκριση για την καμπάνια που διεξάγουμε στα σχολεία και ότι στις ανταποκρίσεις μας θολώνουμε πάντοτε τα πρόσωπα των παρευρισκόμενων, πόσο μάλλον των παιδιών, τα πραγματικά κίνητρα της έντασης από μέρος “διαμαρτυρομένων” (που μια χαρά γνωρίζουν πως γίνεται μια πολιτική ανταπόκριση από μια παρέμβαση) ξεσκεπάστηκαν, όταν κομμουνιστής συνδικαλιστής της ΕΛΜΕ, άρχισε να ζητάει τα στοιχεία μας ως κοινός ασφαλίτης και στην αναφορά μας περί σταλινικών εξουσιαστικών πρακτικών, παρουσίασε μια λυπηρή εικόνα “γηπεδικής αντιπαράθεσης” που μόνο σε πολιτικοποιημένο άνθρωπο δεν ταιριάζει, μακριά από οποιαδήποτε ιδεολογική – πολιτική αντιπαράθεση.
Μάλλον ορισμένοι κομματικοί καρεκλοκένταυροι – συνδικαλιστές θεωρούν το μουσικό λύκειο Ιλίου κατουρημένη περιοχή τους! Εμείς κρατάμε τα θετικά σχόλια των μαθητών και την συζήτηση που κάναμε με μέρος των εκπροσώπων τους. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα που κάνουν και απέναντι σε οποιαδήποτε κομματική προσπάθεια καπηλείας του, που το μόνο που καταφέρνει είναι να τον απονευρώνει και να τον χειραγωγεί με σκοπό μικροπολιτικά οφέλη. Ο μόνος τρόπος για να γίνει της Γαλλίας άλλωστε, δεν είναι οι κούφιες διακηρύξεις των επίδοξων “καθοδηγητών”, αλλά ένα πραγματικά ακηδεμόνευτο, ριζοσπαστικό και μαχητικό μαθητικό κίνημα που θα βγει μαζικά στους δρόμους απέναντι στα καθημερινά προβλήματα των μαθητών και την δομική καταπίεση του εκπαιδευτικού συστήματος.
Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε και ενδεικτικές φωτογραφίες:
Καν’ το οπως οι μαθητες σε Γαλλια, Αλβανια, Ιταλια.
Αυτο ειναι αντισυστημισμός!
Την ώρα που στην Γαλλία, την Αλβανία, την Ιταλία και άλλες χώρες διαδραματίζονται πραγματικά αντισυστημικές εξέγερσεις της νεολαίας, με χιλιάδες μαθητές/ τριες να καταλαμβάνουν σχολεία και να συγκρούονται με την αστυνομία, στην Ελλάδα της κρίσης, της ακρίβειας και της φτώχειας, η πραγματικότητα φαίνεται να είναι αντίστροφη. Σε πολλά ελληνικά σχολεία συγκροτούνται παρέες φασιστών και υποστηριχτών του νεοναζί Κασιδιάρη, ενώ πυκνώνουν τα παραδείγματα όπου τέτοιες ομάδες προχωρούν σε βιαιοπραγίες κατά συμμαθητών/τριών τους. Όπως συμβαίνει πάντα στην ιστορία, χέρι-χέρι με το φασιστικό δηλητήριο πηγαίνει και η αστυνομία, δηλαδή οι ένστολοι περιφρουρητές του καθεστώτος. Οι εικόνες με μπάτσους να μπουκάρουν σε σχολεία και να αρπάζουν καταληψίες μαθητές, όπως πριν λίγες εβδομάδες στο Καματερό, είναι εικόνες ντροπής. Κι αυτά δυστυχώς, σε αντίθεση με την Γαλλία, συμβαίνουν χωρίς να πέσει μισή πέτρα. Από ποιους όμως να πέσει; Από τα φασιστάκια που κάνουν τσαμπουκάδες σε μετανάστες συμμαθητές και σε όσους/ες αγωνίζονται μέσα στα σχολεία; Αυτοί είναι η καλύτερη εφεδρεία για το σύστημα! Αυτοί υπάρχουν για να σπέρνουν το μίσος ανάμεσα στους μαθητές και τους εργαζόμενους για να την βγάλουν λάδι αυτοί που έχουν στα χέρια τους τον πλούτο και την εξουσία. Είναι οι ίδιοι που στην Γαλλία μέσα από το στόμα του εκεί Κασιδιάρη, της Λεπέν, καταδικάζουν τις εκατοντάδες χιλιάδων μαθητών/τριών που βγήκαν στους δρόμους.
Στα ελληνικά σχολεία σήμερα συγκροτούνται τρεις κόσμοι. Από τη μία, μαθητές που διεκδικούν, οργανώνονται και αγωνίζονται, οι οποίοι αντιμετωπίζονται από το κράτος ως «πρόβλημα δημόσιας τάξης». Από την άλλη, η φασιστική βία, η οποία μπορεί να εμφανίζεται ως «παραβατικότητα», ως «καβγάς μεταξύ μαθητών» ή ως ένα μεμονωμένο περιστατικό, αποκομμένο από το πολιτικό και κοινωνικό του περιεχόμενο, όμως δεν παύει να είναι φασιστική βία με ρατσιστικά και εθνικιστικά κίνητρα. Και τέλος ένα μεγάλο κομμάτι μαθητών/ τριών που μέσα από την προπαγάνδα του, το σύστημα προσπαθεί να ουδετεροποιήσει, να το κάνει να μην σκέφτεται κριτικά, να μην αντιδρά, να μην αγωνίζεται για όσα συμβαίνουν ενάντια στην ζωή της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτή η αντίφαση δεν είναι καινούργια. Το σχολείο δεν βρίσκεται έξω από την κοινωνία. Μέσα στις σχολικές αίθουσες συμπυκνώνονται οι ίδιες αντιθέσεις που υπάρχουν παντού: η φτώχεια, ο αποκλεισμός, ο ρατσισμός, η καταστολή και η ανασφάλεια που τροφοδοτούν τους Κασιδιάρηδες, αλλά και η αμφισβήτηση, η συλλογικότητα και η ανάγκη των νέων ανθρώπων να αγωνιστούν απέναντι στο σύστημα της ανισότητας και των αδικιών και απέναντι σε ένα προπαγανδιστικό σύστημα εκπαίδευσης και να πάρουν τον λόγο για όσα τους αφορούν. Το τελευταίο να είναι που ενοχλεί περισσότερο. Ο αγώνας, η διεκδίκηση, η κατάληψη. Δράσεις που φέρνουν κοντά τους μαθητές και τις μαθήτριες χωρίς να εμφιλοχωρεί το φασιστικό και ρατσιστικό δηλητήριο μεταξύ τους. Γιατί μια μαθητική κατάληψη δεν είναι απλώς μια κλειδωμένη πόρτα. Είναι η στιγμή που οι μαθητές παύουν προσωρινά να αντιμετωπίζονται ως παθητικοί αποδέκτες ενός καταπιεστικού εκπαιδευτικού συστήματος και επιχειρούν να αποφασίσουν οι ίδιοι για τον χώρο στον οποίο περνούν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους.
Το σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα θέλει μαθητές υπάκουους, «φρόνιμους», που να μην «δημιουργούν προβλήματα» μαχόμενοι να πάρουν την ζωή στα χέρια τους. Επιβάλει στους μαθητές να σέβονται τον αυταρχικό δάσκαλο, τον παπά, τον μπάτσο. Όχι! Οι μαθητές πρέπει και οφείλουν να είναι ανυπάκουοι, να είναι το αγκάθι του ανθού της νεολαίας! Όπως στην Γαλλία, την Αλβανία, την Ιταλία και αλλού, οι νέοι μαθητές θα πρέπει να μας δείχνουν τον δρόμο και να εμπνέουν με αγώνες όλη την κοινωνία. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να το κάνουμε όπως η Γαλλία, η Αλβανία και η Ιταλία; Μήπως να αρχίσουμε να καταλαμβάνουμε σχολεία ενάντια στον αστυνομικό αυταρχισμό και ενάντια στην χρόνια υποβάθμιση της παιδείας βροντοφωνάζοντας ταυτόχρονα «έξω ο φασισμός από τα σχολεία»;
Το κείμενο σε μορφή pdf βρίσκεται εδώ
Φεντεραλιστική Ένωση Αναρχικών – Πυρήνας Δυτικών προαστίων και Πειραιά
