Τους τελευταίους τρεις μήνες, σε διάστημα μόλις εβδομήντα ημερών, έχουν σημειωθεί στο σύνολο 10 θάνατοι κρατούμενων στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα. Η κατάσταση αυτή δεν είναι καινούργια, δε μας εκπλήσσει ούτε μας βάζει σε θέση να αναρωτηθούμε πού είναι το κράτος και οι μηχανισμοί προστασίας που αυτό παρέχει. Διότι γνωρίζουμε πως η βασική αιτία των θανάτων εντός των φυλακών είναι οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η ελλιπής ή μηδενική πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η διακίνηση ισχυρών ναρκωτικών ουσιών, οι οποίες εισχωρούν μέσα στα κέντρα κράτησης υπό την γνώση και την ανοχή των σωφρονιστικών υπηρεσιών.
Είναι ευρέως κατανοητό πως οι φυλακές λειτουργούν ως αποθήκες ψυχών για τα πιο εξαθλιωμένα κομμάτια της εργατικής τάξης. Η πλειοψηφία των κρατουμένων είναι μετανάστες, προλετάριοι, και άνθρωποι που δεν έχουν τα κεφάλαια και τις γνωριμίες του Λιγνάδη, του Φραπέ, του Καραμανλή και του κάθε κεφαλαιούχου και κρατικού ή παρακρατικοί παράσιτου, που δεν θα πλησιάσει ποτέ τις φυλακές ενός συστήματος το οποίο θρέφει τους πλούσιους με το αίμα της εργατιάς, δηλαδή το αίμα μας.
Το ίδιο αυτό σύστημα διατηρεί τις φυλακές ως ένα εργαλείο παραγωγής κεφαλαίου του παρακράτους. Από τον διεφθαρμένο μπάτσο, στους πρεζέμπορους μέχρι τους θείους και τα ξαδέρφια βουλευτών, όλοι λειτουργούν σε μια αλυσίδα παραγωγής και διακίνησης κινητών τηλεφώνων, ναρκωτικών ουσιών και ένα σωρό άλλων που ωφελούν μόνο όσους έχουν την δύναμη να μην βρεθούν ποτέ σε κελί ή ακόμα και αν βρεθούν θα χαίρουν ειδικής διαχείρισης, όπως καλά γνωρίζουμε. Ανάμεσα, λοιπόν, σε αυτήν την χειραψία κράτους-παρακράτους δεν θα μπορούσαν να λείψουν και τα σχέδια ιδιωτικών φυλακών (πχ Μαρινάκης). Σχέδια που κάνουν ξεκάθαρο πως (εκτός από την καταστολή των από τα κάτω) ένας άλλος βασικός ρόλος που έχει το σωφρονιστικό σύστημα είναι η αύξηση του κέρδους των αφεντικών και όποιου ευκαιριακού τσανακογλείφτη προσπαθεί να αρπάξει το μερίδιό του.
Από την άλλη, το κράτος δείχνει ξεκάθαρα πώς αντιμετωπίζει τη ζωή των κρατουμένων και κατά συνέπεια της εργατικής τάξης. Η μειωμένη πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, η έλλειψη άμεσης αντιμετώπισης περιστατικών αλλά ακόμα και η ευθύνη της υπηρεσίας στα καλέσματα για βοήθεια από τους κρατούμενους που αγνοούνται επιδεικτικά, φανερώνουν πως η λειτουργία των φυλακών δεν έχει καμία σχέση με τον σωφρονισμό και την επανένταξη στην κοινωνία, αλλά με την εκδικητικότητα και την τιμωρία. Με αυτόν τον τρόπο, οι κρατούμενοι χάνουν την ζωή τους ακόμα και από ασθένειες ρουτίνας. Και εδώ να σχολιάσουμε δεδομένων των ημερών πως τα δύο μέτρα και δύο σταθμά του κράτους και των κεφάλαιοκρατών αποτυπώνονται πιο ξεκάθαρα από ποτέ στην περίπτωση της Νέστορα. Δεν θα σχολιάσουμε το κίνητρο ή τις αντανακλάσεις του θανάτου της αλλά την στάση των δολοφόνων των Τεμπών, της Πύλου και δεκάδων άλλων ανθρώπων της τάξης μας να μοστράρουν με προκάτ μπλουζάκια σε μια πράξη ύστατης θυματοποίησης, τυμβωρυχίας και αισχρής εργαλειοποίησης ενός θανάτου στην απόπειρα να φτιάξουν -αν μη τι άλλο- τα στατιστικά των επερχόμενων εκλογών. Από ότι φαίνεται, λοιπόν, εντός του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος η ζωή των ανθρώπων δεν έχει την ίδια βαρύτητα.
Όσο οι δικαστικές αρχές εκδίδουν έρευνες για τα αίτια θανάτου, εμείς γνωρίζουμε καλά ότι αυτές δεν ενδιαφέρονται για καμία ασφάλεια των κρατουμένων. Φαίνεται ξεκάθαρα πως κράτος-παρακράτος πηγαίνουν χέρι-χέρι με σκοπό την αύξηση των ροών του κεφαλαιου, την πειθάρχηση εντός των ιδρυμάτων και την αποχαύνωση των κρατουμένων. Όμως παρατηρούμε πως οι κρατικοι αξιωματούχοι όχι μόνο χρησιμοποιούν όποιο μέσο έχουν,αλλά πατούν επι πτωμάτων μιας και δεν έχουν κανένα κίνδυνο να βρεθούν οι ίδιοι σε αυτά τα κελιά.
ΚΑΜΙΑ ΖΩΗ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΗ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΠΟΥ ΤΙΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ – Ομάδα συνεργαζόμενων μελών Πάτρας
