Στις 17 Ιανουαρίου 2013 ο Σαχζάτ Λουκμάν δολοφονείται στα Πετράλωνα από μέλη του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής.
Το μοναδικό «έγκλημα» του Λουκμάν ήταν η καταγωγή του από το Πακιστάν και το γεγονός ότι εργαζόταν ως μετανάστης στην Ελλάδα των αρχών της κρίσης και των μνημονίων σε συνθήκες ακραίας εκμετάλλευσης, για να μπορέσει να επιβιώσει με 3.60. Η ταξική θέση του Λουκμάν, η ύπαρξή του ως φθηνό, αναλώσιμο εργατικό δυναμικό για τα αφεντικά, ήταν αρκετή για να τον καταδικάσει σε θάνατο από τα μαχαίρια των συστημικών εφεδρειών.
Τα νεοναζιστικά καθάρματα της Χ.Α. ήταν αυτά που την προηγούμενη δεκαετία ανέλαβαν εργολαβικά να κάνουν τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του κράτους και του κεφαλαίου. Να σπείρουν τον φόβο, να διασπείρουν το μίσος, να στρέψουν την εργατική τάξη ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό. Να μετατρέψουν τον φτωχό, τον άνεργο, τον μετανάστη σε εχθρό, ώστε να μείνουν στο απυρόβλητο αυτοί που γέννησαν την κρίση και πλούτισαν ακόμη περισσότερο μέσα σε αυτή, μετακυλίοντας όλο το βάρος στον εργαζόμενο λαό που λιμοκτονούσε και εξακολουθεί να ζει υπό το βάρος της ανέχειας και της καθημερινής επισφάλειας.
Ενώ λοιπόν η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία βούλιαζε στη φτώχεια, την ανεργία και την ανασφάλεια, απ’ την μια το πολιτικό προσωπικό διαμήνυε ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε» και απ’ την άλλη, η Χρυσή Αυγή κήρυττε τον πόλεμο μεταξύ των φτωχών, ως ένας εξαιρετικά χρήσιμος μηχανισμός αποπροσανατολισμού για να βγει λάδι το σύστημα. Kι η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, αποτέλεσε μια από τις πιο καθαρές και αιματηρές αποδείξεις του ρόλου που κλήθηκε να διαδραματίσει μέσα σε ιστορικά κρίσιμες εποχές, ταξικής και πολιτικής πόλωσης.
13 χρόνια μετά η αντιφασιστική πάλη δεν είναι μόνο επίκαιρη αλλά και αναγκαία για να τσακιστεί μια και καλή η επανεμφάνιση παρακρατικών ταγμάτων μαχαιροβγαλτών καθώς και η άνοδος της ακροδεξιάς συνολικά, η οποία θρέφεται, τροφοδοτείται και ενισχύεται ξανά από την συστημική προπαγάνδα, αυτή την φορά σερβίροντας καθημερινά ως «αντισυστημικότητα» τον απολίτικο εθνολαϊκισμό και την αναζήτηση εθνοσωτήρων μέσα σε ένα ρευστό πολιτικό τοπίο που υπόσχεται μεταβολές και νέες τερατογεννέσεις.
Κι η αντιφασιστική πάλη των καιρών μας ή θα είναι αντικρατική και αντικαπιταλιστική, ή θα είναι κομμάτι του επαναστατικού ανατρεπτικού αγώνα ή δεν θα είναι τίποτα.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΣΑΧΖΑΤ ΛΟΥΚΜΑΝ – ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΡΕΜΑΛΕΣ
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
