Για άλλη μια χρονιά στη ΔΕΘ θα συγκεντρωθεί ο εσμός της κρατικής – καπιταλιστικής εξουσίας, οι κυβερνητικοί – κρατικοί αξιωματούχοι και τα αστικά κόμματα (από τη σοσιαλδημοκρατία μέχρι και την άκρα δεξιά), όλοι αυτοί που έχουν κατσικωθεί στον τράχηλο της ταξικής – λαϊκής βάσης, όλοι αυτοί που μας αφαιμάζουν καθημερινά. Όλα αυτά τα σκύβαλα θα μας ζητήσουν -εγκαινιάζοντας την προεκλογική περίοδο- για άλλη μια φορά να κάνουμε υπομονή, να περιμένουμε τις κυβερνητικές εξαγγελίες, τα μέτρα, τα επιδόματα και τις υποσχέσεις τους για μια -τάχα μου- καλύτερη ζωή που δήθεν βρίσκεται λίγο πιο πέρα.
Μόνο που κάθε φορά που έρχεται η ώρα να δούμε τι απέμεινε στην τσέπη μας, ο λογαριασμός είναι μεγαλύτερος. Το νοίκι ανεβαίνει. Το ρεύμα ανεβαίνει. Το σούπερ μάρκετ γίνεται όλο και πιο ακριβό. Οι φόροι πέφτουν στις πλάτες μας. Οι μισθοί μας δεν φτάνουν ούτε για τις στοιχειώδεις ανάγκες και η μισθωτή σκλαβιά γίνεται ολοένα πιο εξαντλητική, ανασφαλής και κοστίζει σε σακατεμένους και δολοφονημένους εργάτες στις καπιταλιστικές εργασιακές γαλέρες.
Όλοι αυτοί την ίδια στιγμή μας μιλούν για ανάπτυξη. Για ποια ανάπτυξη αλήθεια; Για την ανάπτυξη και γιγάντωση των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, για την ανάπτυξη που πηγαίνει σε αποπληρωμές μνημονιακών υποχρεώσεων – ενώ περάσαμε τάχα στην «μεταμνημονιακή εποχή»- την ώρα που η ανάπτυξη τους δεν είναι παρά το αίμα και ο ιδρώτας ο δικός μας, των ανθρώπων που παράγουμε όλο τον κοινωνικό πλούτο αλλά αδυνατούμε να βγάλουμε τον μήνα.
Θα μας μιλήσουν για την καπιταλιστική ανάπτυξη ως «επιτυχία», την στιγμή που μετά βίας το εγχώριο ΑΕΠ έφτασε τα επίπεδα του 2009, για τις «επιτυχίες» της εθνικής οικονομίας την στιγμή που το δημόσιο χρέος είναι υψηλότερο από αυτό με το οποίο η χώρα μπήκε στις δανειακές συμβάσεις και για την «επιτυχία των αριθμών» την στιγμή που συγκεντρώνουν ματωμένα υπερπλεονάσματα από τον πληθωρισμό και την δική μας δουλειά για να καλύπτουν τις μνημονιακές δεσμεύσεις που μας έχουν αλυσοδέσει στον λαιμό για δεκαετίες.
Θα μας μιλήσουν, επίσης, για τη ανάγκη σταθερότητας της κυβέρνησης και του παραπαίοντος κρατικού – καπιταλιστικού συστήματος που υπηρετούν, που το μόνο που προσφέρει είναι στους πολλούς ανασφάλεια, φτώχεια και άγχος επιβίωσης, ενώ στους λίγους όλο και μεγαλύτερα κέρδη.
Ας πουν ό,τι θέλουν. Στο κάτω κάτω η εξουσία κράτους και κεφαλαίου πάντοτε προσπαθεί να αμβλύνει και να εξωραΐζει τη βαρβαρότητα. Το ζητούμενο είναι όλες και όλοι εμείς, η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, να αντιληφθούμε πως το πρόβλημα δεν είναι οι «λάθος» πολιτικές τους αλλά ο ίδιος ο πυρήνας της αστικής πολιτικής. Η ζωή μας δε θα βελτιωθεί με την εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία και την μετάβαση στη σοσιαλδημοκρατική, καπιταλιστική διαχείριση που υπόσχεται το άλλο δεκανίκι της εξουσίας, ο αγύρτης Τσίπρας και το κόμμα του. Αντιθέτως, το πρόβλημα και η αιτία της κακοδαιμονίας μας είναι η ίδια η λογική πάνω στην οποία είναι χτισμένη αυτή η κοινωνία. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το κράτος και ο καπιταλισμός.
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση της ΝΔ δεν έπεσε από τον ουρανό. Υπηρετεί με συνέπεια ένα κράτος, που ανεξαρτήτου διαχειριστή, λειτουργεί για την προστασία της ιδιοκτησίας και των συμφερόντων των ισχυρών. Πήρε την σκυτάλη με τα κινήματα αφομοιωμένα και την κοινωνία διαλυμένη και σε απόγνωση, έχοντας το κατάλληλο έδαφος να προχωρήσει σε ένα άνευ προηγουμένου κοινωνικό και εργασιακό ισοπέδωμα, βαθαίνοντας τις ταξικές αναδιαρθρώσεις 17 ολόκληρων χρόνων.
Το ίδιο θα πράξει και η νέα κυβέρνηση είτε με κορμό την Ν.Δ. είτε με κορμό την «ΕΛΑΣ».
Και ας αλλάζουν οι κυβερνήσεις, και ας αλλάζουν τα συνθήματα και τα πρόσωπα, η ίδια πραγματικότητα παραμένει. Οι πολλοί δουλεύουν περισσότερο για να ζουν χειρότερα και οι λίγοι συγκεντρώνουν όλο και περισσότερο πλούτο και δύναμη. Γι’ αυτό και δεν έχουμε ανάγκη από άλλη μία εναλλαγή διαχειριστών. Έχουμε ανάγκη να αμφισβητήσουμε την ίδια τη λογική που θέλει τη ζωή μας υποταγμένη στο κέρδος, τους θεσμούς και το σύστημα τους.
Μας λένε πως πρέπει να θυσιαστούμε για τους εθνικούς στόχους. Μας ζητούν να θεωρήσουμε φυσιολογικό να δίνονται τεράστια ποσά για πολεμικούς εξοπλισμούς, ενώ για την Υγεία, την Παιδεία, τους μισθούς και τις κοινωνικές ανάγκες πάντα περισσεύει η δικαιολογία ότι «δεν υπάρχουν χρήματα» και οι πόρτες για τα ιδιωτικά αρπαχτικά ανοίγουν διάπλατα σε κάθε κοινωνικό πεδίο.
Βέβαια, «λεφτά υπάρχουν». Απλώς δεν προορίζονται για εμάς. Προορίζονται για εξοπλισμούς, για πολεμικούς σχεδιασμούς, για επενδύσεις, για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Η Ελλάδα εμπλέκεται όλο και βαθύτερα στους ανταγωνισμούς των ισχυρών, στο πλευρό του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των αμερικανικών σχεδιασμών, (πιστή σύμμαχος του σιωνιστικού, γενοκτόνου ισραηλινου κράτους – απαρτχάιντ) και μας ζητούν να δεχτούμε πως αυτό γίνεται για το δικό μας συμφέρον.
Δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε από τους πολέμους τους! Από την Ουκρανία μέχρι την Παλαιστίνη και τη Μέση Ανατολή, οι λαοί είναι αυτοί που πληρώνουν το τίμημα. Άνθρωποι σκοτώνονται, ξεριζώνονται, χάνουν τα σπίτια και τις ζωές τους, ενώ κράτη και οικονομικές ελίτ ανταγωνίζονται για εδάφη, αγορές, ενέργεια και επιρροή. Αυτοί οι πόλεμοι δεν είναι δικοί μας πόλεμοι.
Ο πόλεμος όμως, υπάρχει και μέσα στους χώρους δουλειάς. Υπάρχει κάθε φορά που ένας άνθρωπος αναγκάζεται να δουλεύει εξαντλητικά ωράρια. Κάθε φορά που η υπερωρία θεωρείται αυτονόητη. Κάθε φορά που η εργοδοσία αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως κόστος. Κάθε φορά που ένας εργαζόμενος τραυματίζεται ή χάνει τη ζωή του επειδή η παραγωγή πρέπει να συνεχιστεί πάση θυσία.
Γι’ αυτό δεν είναι «ατυχήματα». Είναι εργοδοτικές δολοφονίες, όπως εκείνη στη Βιολάντα ή πιο πρόσφατα, στα εργοστάσια στον Ασπρόπυργο και τα Εξαμίλια Κορινθίας. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος, στο οποίο η ανθρώπινη ζωή μπαίνει κάτω από την κερδοφορία. Και την ίδια ώρα, εκείνοι που μας λένε ότι πρέπει να περιορίσουμε τις απαιτήσεις μας, πανηγυρίζουν για νέα ρεκόρ κερδών.
Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα. Και αυτό δεν λύνεται με μεταρρυθμίσεις απ’ τα πάνω. Όσο ο πλούτος και η παραγωγή βρίσκονται στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας, η κοινωνία θα συνεχίσει να λειτουργεί προς όφελός της. Γι’ αυτό η δική μας απάντηση πρέπει να ξεκινήσει από εμάς. Από τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα σωματεία και από κάθε σημείο όπου άνθρωποι συναντιούνται, συζητούν, οργανώνονται και αποφασίζουν να μη σκύψουν άλλο το κεφάλι.
Η δύναμή μας δεν βρίσκεται στην ανάθεση. Βρίσκεται στη συλλογική δράση. Βρίσκεται στον εργαζόμενο που αρνείται να μείνει μόνος απέναντι στο αφεντικό. Στη γειτονιά που οργανώνεται απέναντι στην ακρίβεια και τους πλειστηριασμούς. Στους ανθρώπους που στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον όταν η εργοδοσία προσπαθεί να επιβάλει τον φόβο. Στους αγώνες που γεννιούνται από τα κάτω και δεν περιμένουν την άδεια κανενός.
Κάθε δικαίωμα που κατακτήθηκε δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε επειδή κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν να αντισταθούν. Και κάθε φορά που η κοινωνία οργανώνεται, η εξουσία αναγκάζεται να υπολογίσει τη δύναμή της.
Απέναντι στην απομόνωση, να βάλουμε την αλληλεγγύη. Απέναντι στον φόβο, τη συλλογικότητα. Απέναντι στην ανάθεση, την συλλογικοποίηση και τον αγώνα. Απέναντι στην εκμετάλλευση, την κοινωνική αντίσταση και την προετοιμασία για την ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού. Για την κοινωνική επανάσταση.
Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι συνταξιούχοι και η νεολαία δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Τα προβλήματά μας έχουν κοινή ρίζα και οι αγώνες μας μπορούν να συναντηθούν. Δεν μας χωρίζουν οι διαφορετικές δουλειές και οι διαφορετικές ζωές. Μας ενώνει η ανάγκη να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. Μας ενώνει η ανάγκη να μη γινόμαστε αναλώσιμοι για τα κέρδη κανενός.
Στις 5 Σεπτέμβρη η Θεσσαλονίκη θα γίνει σημείο συνάντησης όλων αυτών των αγώνων. Ο μόνος δρόμος και η μόνη λύση στα κοινά μας προβλήματα περνά μέσα από την ανασυγκρότηση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Από την συλλογική οργάνωση στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές. Από την συνάντηση των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Από τη δημιουργία εκείνων των συλλογικών δυνάμεων που δεν θα περιμένουν λύσεις από τα πάνω, αλλά θα παλεύουν για να αλλάξουν οι ίδιες οι κοινωνικές σχέσεις που γεννούν την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Δεν χρειαζόμαστε άλλες υποσχέσεις, δεν χρειαζόμαστε άλλες αυταπάτες ενδοσυστημικών λύσεων.
Χρειαζόμαστε οργάνωση, αλληλεγγύη και αγώνα. Για να μη δουλεύουμε για να επιβιώνουμε. Για να μη ζούμε για να πληρώνουμε. Για να μη θυσιάζονται οι ζωές μας για τα κέρδη και τους πολέμους τους. Για μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να αποφασίζουν συλλογικά για τη ζωή τους και όπου ο πλούτος που παράγεται από όλους θα υπηρετεί τις συλλογικές ανάγκες.
Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ
ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 5/9 στις 18.00
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΜΑΡΑ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
