Παρεμβάσεις σε σχολεία πραγματοποιήθηκαν τις μέρες αυτές από ομάδες μελών της Φ.Ε.ΑΝ. Δυτικών Προαστίων και Πειραιά για την 17η του Νοέμβρη, ενάντια στις κυρίαρχες αστικές αφηγήσεις και τα ακροδεξιά μυθεύματα γύρω από την ιστορία της εξέγερσης του πολυτεχνείου.
Ακολουθεί η ανακοίνωση που μοιράστηκε στους μαθητές και στις μαθήτριες
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ
Η εξέγερση του πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι ένα ορόσημο στην σύγχρονη κοινωνική ιστορία, καθώς ήταν η έκφραση της οργής μιας ολόκληρης γενιάς εναντίον του τυραννικού καθεστώτος της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Ήταν μια πραγματικά επαναστατική λαϊκή εξέγερση που συνεχίζει να εμπνέει τους αγώνες του σήμερα.
Αυτή η ιστορική και πολιτική σημασία των γεγονότων του πολυτεχνείου έχει αλλοιωθεί μέσα στα χρόνια και στοχευμένα κράτος και παρακράτος έχουν απονοηματοδότησει την εξέγερση του 73’, είτε μέσω της κρατικής προπαγάνδας που θέλει να την παρουσιάσει παραμόνο ως μια γιορτή της αστικής δημοκρατίας που διαδέχτηκε την 7ετια της χούντας, είτε μέσω της ακροδεξιάς ρητορικής που συκοφαντεί και υπονομεύει την εξέγερση φτάνοντας στο σημείο να αμφισβητήσει ακόμα και τους νεκρούς αγωνιστές που έχυσαν το αίμα τους για «ψωμί-παιδεία-ελευθερία».
Για να αποδομήσουμε λοιπόν το κυρίαρχο αστικό αφήγημα και τους ακροδεξιούς μύθους για την εξέγερση του πολυτεχνείου θα πρέπει να δούμε, έστω και επιγραμματικά, τα πραγματικά γεγονότα του Νοέμβρη του 73’ τα οποία δεν αναφέρουν τα βιβλία του εκπαιδευτικού συστήματος.
Στις 14/11/1973. Μεγάλος αριθμός εξεγερμένων καταλαμβάνει το Πολυτεχνείο, παρά την ασφυκτική αστυνόμευση και την αντίθεση των κομματικών οργανώσεων. Μεταξύ αυτών και ένα μεγάλο μέρος της πορείας των περίπου 1.500 διαδηλωτών/τριων που είχε ξεκινήσει στη Νομική και είχε χτυπηθεί από την αστυνομία στη Σόλωνος. Έξω από το Πολυτεχνείο πραγματοποιούνται συγκρούσεις με τους μπάτσους. Στο κατάμεστο αμφιθέατρο της αίθουσας Γκίνη γίνεται συνέλευση εργαζομένων με σαφές αντικαπιταλιστικό πλαίσιο αγώνα. Προτείνονται δύο διακηρύξεις προς τους εργάτες, μία αριστερή και μία αντιεξουσιαστική, στην οποία γίνεται λόγος για δημιουργία εργοστασιακών απεργιακών επιτροπών και μακροπρόθεσμα εργατικών συμβουλίων. Η σημαία της χούντας καίγεται.
Στις 15/11/1973. Επαναλαμβάνεται η συνέλευση της προηγούμενης ημέρας αλλά σαν φάρσα. Ο χώρος έχει σχεδόν εκκενωθεί από τους εργάτες. Η κυκλοφορία στην Πατησίων έχει διακοπεί, οι οδηγοί των τρόλεϊ τα έχουν παρατήσει έξω από το Πολυτεχνείο, με συνθήματα γραμμένα και χαρτιά με αυτοσχέδιες προκηρύξεις κολλημένα πάνω τους. Έρχονται μαθητές πολλών σχολείων που σπάνε τον κλοιό των αστυνομικών και μπαίνουν στο Πολυτεχνείο. Τα κομματόσκυλα κάνουν σύσκεψη και αποφασίζουν να προκαλέσουν την εκκένωση του Πολυτεχνείου, όπως ακριβώς είχαν κάνει και στη Νομική: διαδίδοντας την κινδυνολογία για επέμβαση του στρατού, σπέρνοντας το φόβο και την κατάλληλη στιγμή ανοίγοντας τις πύλες. Είναι αυτοί που μέχρι και σήμερα υπερηφανεύονται για τη συμμετοχή τους στην
εξέγερση…
Στις 16/11/1973. Εκλέγεται μία “επιτροπή εργατικής κινητοποίησης” με στόχο την προτροπή των εργατών σε απεργία. Η επιτροπή αυτή δε θα βγει ποτέ από το Πολυτεχνείο. Μαζί με τη Συντονιστική Επιτροπή εξέδωσαν προκηρύξεις με συνθήματα ενάντια στην ακρίβεια… Το βράδυ πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα μέσα στο Πολυτεχνείο και η γενική συνέλευση της κατάληψης διαλύεται. Λίγο πιο πριν μία μεγάλη διαδήλωση είχε αναγκάσει την αστυνομία σε υποχώρηση. Τοποθετούνται οδοφράγματα από οχήματα στη Λ.Αλεξάνδρας, τα οποία θα βρουν μπροστά τους τα άρματα μάχης του στρατού λίγο αργότερα πορευόμενα προς το Πολυτεχνείο.
Στις 17/11/1973, ξημερώματα. Τα τανκς του στρατού εισβάλλουν στο Πολυτεχνείο, ρίχνοντας στο έδαφος την κεντρική πύλη και όσους εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν επάνω της. Ακολουθεί εισβολή των ειδικών δυνάμεων του στρατού και της αστυνομίας και πραγματική σφαγή με εκατοντάδες νεκρούς και πολλούς τραυματίες μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Για δύο μέρες το κέντρο της Αθήνας γνωρίζει την πιο άγρια και αιματηρή καταστολή μετά τον εμφύλιο. Μετά από λίγους μήνες η Χούντα θα παραδώσει την εξουσία στη δίδυμη αδελφή της, την κοινοβουλευτική δημοκρατία…
Η κυρίαρχη αφήγηση για τα γεγονότα της εξέγερσης του πολυτεχνείου και της ιστορικής και πολιτικής του σημασίας αποκρυσταλλώνεται σε μια απονέκρωση των ζωντανών και επίκαιρων μέχρι σήμερα νοημάτων, σε μια υποβάθμιση του πολυτεχνείου σε συστημική γιορτή κόντρα στο σύνθημα των εξεγερμένων «ο αγώνας συνεχίζεται». Αυτό είναι και το αφήγημα που διδάσκει και προπαγανδίζει το σχολείο στους μαθητές από μικρή ηλικία: ποιηματάκια, μερικά τραγούδια και ελληνικές σημαίες. Στοχευμένα, το εκπαιδευτικό σύστημα φιλτράρει προς όφελος του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού καθεστώτος όλα τα πολιτικά αίτια που οδήγησαν στην εξέγερση του ‘73. Θα ήταν αδύνατο άλλωστε το κράτος και η άρχουσα τάξη να προβάλλουν τα πραγματικά γεγονότα, καθώς τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή την εξέγερση βρίσκονται στην ίδια την ύπαρξης τους, είτε την πολιτική εξουσία την διαχειρίζονται χούντες είτε κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.
Τα αίτια που απαιτούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις, τα βλέπουμε και τα ζούμε σε όμοιες αλλά και διαφορετικές μορφές και σήμερα. Φτωχοποίηση, εξαθλίωση, ανεργία, ακρίβεια, κρατικές-καπιταλιστικές δολοφονίες και καταστολή αντιστάσεων, πνίξιμο των νέων γενιών από τους καταπιεστικούς θεσμούς της αστικής ανελευθεριακής εκπαίδευσης με την ταυτόχρονη καταδίκη του μέλλοντος τους στην ανέχεια. Όλα αυτά είναι κομμάτια του ολοκληρωτισμού της εποχής μας, είναι λόγοι να αντισταθούμε και να παλέψουμε ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και την εξουσία, να παλέψουμε για την κοινωνική επανάσταση και μια νέα κοινωνία που είναι αναγκαιότητα να πιστέψουμε ότι είναι εφικτή να δημιουργήσουμε.
ΑΠ’ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ 73’ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ Δυτικών προαστίων και Πειραιά
