Το νέο πολύνεκρο «ναυάγιο» μεταναστών στη Χίο με τουλάχιστον 15 νεκρούς, δεκάδες τραυματίες και αγνοούμενους, αποτέλεσμα της δολοφονικής επίθεσης του λιμενικού σώματος, δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, ούτε ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Αποτελεί το τραγικό αποτέλεσμα της πάγιας μεταναστευτικής πολιτικής που ακολουθεί η Ε.Ε. και κατ’ επέκταση το ελληνικό κράτος στα θαλάσσια σύνορα του. Μια πολιτική που έχει μετατρέψει την Μεσόγειο και το Αιγαίο σε υγρό νεκροταφείο.
Δεν ήταν οι λάθος χειρισμοί του λιμενικού που οδήγησαν στο πολύνεκρο «ναυάγιο». Ήταν η συνειδητή πολιτική των επαναπροωθήσεων που πραγματοποιεί το ελληνικό κράτος με εκτελεστικό όργανο το λιμενικό. Όπως και στο «ναυάγιο της Πύλου» και σε τόσα ακόμη «ναυάγια» μεταναστών και προσφύγων που έχουν συμβεί στο Αιγαίο και την Μεσόγειο, έτσι και στο «ναυάγιο» στην Χίο, έχουμε μπροστά στα μάτια μας ένα ακόμη κρατικό έγκλημα που φέρει την υπογραφή της ΕΕ και του ελληνικού κράτους.
Για ακόμη μια φορά, Μ.Μ.Ε και κυβερνητικά πρόσωπα παρουσίασαν εξ αρχής ένα διαστρεβλωμένο αφήγημα. Οι πρώτες επίσημες δηλώσεις και δημοσιεύματα αναφέρονταν σε «επεισόδιο» μεταξύ λιμενικού και διακινητών και στην συνέχεια παρουσιάστηκε το αφήγημα για την απόπειρα εμβολισμού του σκάφους του λιμενικού από τη βάρκα των μεταναστών. Η προσπάθεια συγκάλυψης της δολοφονικής τακτικής του κράτους και των λιμενικών αρχών, μέσω της ατεκμηρίωτης προπαγάνδας τους και της προώθησης της ιδέας περί προστασίας της πατρίδος είναι γνωστή. Αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα, είναι ότι συμβαίνει πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις. Το λιμενικό στη προσπάθεια πραγματοποίησης μιας ακόμη εγκληματικής επαναπροώθησης μεταναστών εμβόλισε την φουσκωτή υπερφορτωμένη λέμβο όπου επέβαιναν πάνω από 40 άνθρωποι χωρίς να ενδιαφερθεί για το θανατηφόρο αποτέλεσμα της πράξης. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια. Άνθρωποι που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο, κυνηγημένοι από τον πόλεμο, τη φτώχεια και την κοινωνική καταστροφή βρίσκονται αντιμέτωποι με την συνοριακή βία και δολοφονούνται στα σύνορα.
Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η οικονομική λεηλασία, οι στρατιωτικές επεμβάσεις, οι διακρατικοί ανταγωνισμοί και οι συμφωνίες αίματος είναι που δημιουργούν την προσφυγιά και την μετανάστευση. Το κράτος, οι υπερεθνικοί μηχανισμοί και οι ακροδεξιές τους εφεδρείες που μιλούν για «ασφάλεια» και «προστασία των συνόρων», είναι οι ίδιοι που σπρώχνουν ανθρώπους στα δίκτυα των δουλεμπόρων, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις επαναπροωθήσεις και τελικά στον θάνατο. Οι δολοφονίες δεν είναι αστοχία της πολιτικής τους, αλλά αποτελούν την έκφραση της ίδιας της φύσης του κράτους και του καπιταλισμού.
Σε μια περίοδο όπου η κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι καθημερινά παρούσα, από τα εργοδοτικά κάτεργα έως τις ράγες των τρένων και τα θαλάσσια και χερσαία σύνορα, η θέση μας δεν μπορεί να είναι άλλη από τον αγώνα ενάντια στους πραγματικούς υπαίτιους που μας οδηγούν στην εξαθλίωση, τη φτώχεια και τον θάνατο. Στη Χίο, την Πύλο, στα Τέμπη, στη Βιολάντα και στα άλλα εργοδοτικά κάτεργα, είναι οι ίδιες αιτίες που οδηγούν καθημερινά στον θάνατο: η αναπαραγωγή του συστήματος του κράτους και του καπιταλισμού εις βάρος των ζωών μας. Κάθε ανθρώπινη ζωή που χάνεται για τα κέρδη των καπιταλιστών, για την «ασφάλεια των εθνικών συνόρων» και τα συμφέροντα των κρατών έχει την ίδια αξία και αποτελεί έναν ακόμη λόγο να αγωνιστούμε για την ανατροπή της θανατοπολιτικής τους.
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
