52 χρόνια μετά, ο εξεγερμένος Νοέμβρης του 1973 δεν έπαψε να εμπνέει τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες των καιρών μας.
Το αστυνομοκρατούμενο πολυτεχνείο, τα σφραγισμένα αμφιθέατρα, οι ελεγχόμενες πύλες των μεγάλων μαχών και οι γύρω δρόμοι δεν έπαψαν να αντιλαλούν τις κραυγές χιλιάδων αγωνιστών που ρίχτηκαν στον αγώνα απέναντι σε δικτατορικές και δημοκρατικές αστικές εξουσίες εδώ και δεκαετίες.
52 χρόνια μετά, οι αγώνες και οι κατακτήσεις που ενέπνευσε το αντιδικτατορικό κίνημα, ο αγώνας ενάντια στην χούντα, η εξέγερση του 73’ και το ματωμένο πολυτεχνείο βρίσκονται στο στόχαστρο. Το πολιτικό καθεστώς που διαδέχτηκε την δικτατορία των συνταγματαρχών επιχειρεί σήμερα να επιτεθεί και να σβήσει τους αγώνες και τις κατακτήσεις που σφράγισαν με το ίδιο τους το αίμα την κοινωνική ιστορία αυτού του τόπου, μαζί και με τα σύμβολα και τα οχυρά τους, όπως το ιστορικό κτήριο της οδού Πατησίων.
52 χρόνια μετά, το κράτος και οι φασιστικές του εφεδρείες εκδικούνται τις εξεγέρσεις του παρελθόντος βάζοντας μπροστά ένα νέο σχέδιο ιστορικού αναθεωρητισμού: από την μετατροπή του πολυτεχνείου σε γιορτή του δημοκρατικού πολιτεύματος κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, περνούν πλέον στον πλήρη αφανισμό του.
52 χρόνια μετά, o ιστορικός αναθεωρητισμός που έρχεται από τα πάνω, πηγαίνει χέρι χέρι με έναν επικίνδυνο κινηματικό αναθεωρητισμό που κυοφορήθηκε στα χρόνια της δεξιάς διακυβέρνησης. Πρόκειται για μια ετερόκλητη πολιτική συμπαιγνία που απ’ την μια επιτηρεί την μουσειοποίηση του πολυτεχνείου και απ’ την άλλη προμοτάρει την αρμονική συνύπαρξη με τους χωροφύλακες του τριημέρου, αυτών που το 2017 παρέδωσαν το Πολυτεχνείο στους απογοητευμένους παρίες της «πρώτης φοράς αριστερά» για να αναγορευτούν σε χωροφύλακες και ηγεμόνες ενός πολιτικού κινήματος το οποίο στην πραγματικότητα αντιπαλεύουν. Κάπως έτσι φτάνουμε στις 15 Νοεμβρίου του 2025.
52 χρόνια μετά, η προχθεσινή αιματηρή επίθεση που εξαπέλυσε η σοσιαλδημοκρατική συμμορία «ΑΡΑΣ» εναντίον αναρχικών στον χώρο του Πολυτεχνείου, επακολούθησε ως αναπόσπαστο κομμάτι των αντι-αναρχικών εκστρατειών τόσο της ίδιας αυτής της συμμορίας όσο και των ευρύτερων κρατικών και παρακρατικών σχεδιασμών, αξιώνοντας να σφραγιστεί μια και καλή η ταφόπλακα του πολυτεχνείου των αγώνων, των μαχών και των εξεγέρσεων. Πότε με τις σφραγίδες των «φοιτητικών συλλόγων» και πότε στο όνομα ενός θολού «ανταγωνιστικού κινήματος», σοσιαλδημοκράτες και οπορτουνιστές πίστεψαν ότι μπορούν να κάνουν πολιτική με σπασμένα κεφάλια και γνάθους χωρίς πολιτικές απαντήσεις.
52 χρόνια λοιπόν μετά, νέα μορφώματα διεκδικούν τα σκήπτρα που άλλοτε κρατούσαν οι προβοκατορολόγοι του ΚΚΕ και τις πανσπουδαστικής, της «κατάληψης των 350 πρακτόρων της ΚΥΠ». Η γιορτή της δημοκρατίας και των περιφρουρητών του μουσειοποιημένου πολυτεχνείου συνέχισε ακάθεκτη και φέτος να θριαμβεύει, με τις ευχές των κινηματικών δυνάμεων που ζητούν πολιτικάντικη «ενότητα» με τους φορείς της διάλυσης και της συρρίκνωσης του.
52 χρόνια μετά, η επίκληση για ενότητα με τις πολιτικές ηγεσίες που συνέβαλλαν τα μέγιστα για την σημερινή κινηματική κατάσταση, όπου μια ολιγομελής κομματική συμμορία τολμά να επιτίθεται στο πολυτεχνείο χωρίς να υπογράφει άμεσα την πολιτική και οργανωτική της καταδίκη, θα πρέπει να επιστραφεί πίσω στους εμπνευστές και τις ατζέντες τους και να αντιμετωπιστεί πολιτικά ως αυτή που πραγματικά είναι: εγγύηση διάλυσης και ήττας.
52 χρόνια μετά, τίποτα δεν θα αλλάξει, με μεθόδους και συνταγές, που μας έφεραν ως εδώ: σε ένα πολυτεχνείο 362 μέρες των χρόνο στα χέρια των πρυτάνεων και της αστυνομίας και 3 μέρες τον χρόνο βορά στα νύχια της «κινηματικής» και συστημικής σοσιαλδημοκρατίας. Οι ατελέσφορες «ανοιχτές συνελευσεις» μεταξύ ετερόκλητων δυνάμεων, ο αφορμαλισμός και το οργανωτικό χάος θα πρέπει να περάσουν στην ιστορία.
52 χρόνια μετά, μόνο η οργάνωση και ο στρατηγικά επεξεργασμένος αγώνας θα δώσουν την λύση και την διέξοδο απέναντι στο κράτος, την κυβέρνηση, το κεφάλαιο και τους σχεδιασμούς τους, απέναντι σε παλιές και νέες αστικές ονειρώξεις για το πολυτεχνείο και τις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης, απέναντι σε νοσηρές συμμορίτικες επιδιώξεις, τους εμπνευστές και τους εκφραστές τους.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ – ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥ – ΠΑΛΕΨΕ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
