13 ΜΑΗ – ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ
Η απεργία της 13ης Μάη στον δημόσιο τομέα αφορά όλους όσοι καλούνται να δουλεύουν με ολοένα και χειρότερους όρους, με αυξημένα ωράρια, χαμηλούς μισθούς, με απειλές άρσης της μονιμότητας σε κρατικές υπηρεσίες οι οποίες διαρκώς υποβαθμίζονται. Στον δημόσιο τομέα το σύνολο των εργαζομένων βλέπει τη ζωή τους να συνθλίβεται ανάμεσα στην ακρίβεια, το πενιχρό εισόδημα και την υποστελέχωση που οδηγεί σε εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας. Οι μισθοί μειώθηκαν δραστικά μέσα στα χρόνια της μνημονιακής λιτότητας, ενώ η καθημερινότητα στα χρόνια του πληθωρισμού γίνεται ολοένα πιο αβίωτη, καθώς ενοίκια, λογαριασμοί, τρόφιμα και μετακινήσεις απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος τους.
Την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι πασχίζουν να καλύψουν βασικές ανάγκες, το κράτος, το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις της τάχα «μεταμνημονιακής εποχής» έχουν το θράσος να μιλούν για «ανάπτυξη», ενώ αντί για μαζικές προσλήψεις και ενίσχυση των κοινωνικών υπηρεσιών, επιλέγεται η πολιτική της εξοικονόμησης κόστους, της ελαστικής εργασίας και της μετακύλισης του βάρους στις πλάτες των ίδιων των εργαζομένων για να βγουν μέσω της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» τα ματωμένα πλεονάσματα στους μνημονιακούς κρατικούς προϋπολογισμούς. Σε σχολεία, νοσοκομεία, δήμους και υπηρεσίες, οι ελλείψεις προσωπικού έχουν γίνει μόνιμο καθεστώς. Οι εργαζόμενοι καλούνται να καλύψουν τις ελλείψεις σε εργατικό δυναμικό, με εξαντλητικά ωράρια και αυξανόμενη πίεση.
Στον τομέα της εκπαίδευσης ειδικότερα, η επίθεση αυτή εκφράζεται με υποχρηματοδότηση, συγχωνεύσεις τμημάτων, ελλείψεις προσωπικού, κατηγοριοποίηση σχολείων και πειθαρχικά στους εργαζόμενους. Τα παραπάνω συνθέτουν ένα τοπίο αυταρχισμού στο οποίο εντάσσεται και η λεγόμενη «ατομική αξιολόγηση». Η αξιολόγηση δεν είναι παρά ένας μηχανισμός πειθάρχησης που δεν έρχεται να λύσει κάποιο πρόβλημα, αλλά να μεταφέρει την ευθύνη της δυσλειτουργίας των δημοσίων σχολείων στους ίδιους τους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς και να επιβάλει την πειθάρχηση εις βάρος όλης της σχολικής κοινότητας. Οι εκπαιδευτικοί με συνδικαλιστική δράση που απαντούν με απεργία-αποχή από την ατομική αξιολόγηση τηρώντας τις συλλογικές αποφάσεις των συνδικαλιστικών οργάνων, αντιμετωπίζουν κρατικές τιμωρίες, σέρνονται σε παειθαρχικά συμβούλια και στερούνται μέρος των αποδοχών τους. Βγαίνουν σε αναγκαστική αργία, δηλαδή απομακρύνονται με συνοπτικές διαδικασίες από τις σχολικές αίθουσες ως «απειλή» που διαταράσσει το κρατικό «παιδαγωγικό έργο». Ο αγώνας των εκπαιδευτικών εντάσσεται στον αγώνα και τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης και αποκρυσταλλώνει τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις.
Στην υγεία, η εικόνα είναι εξίσου εχθρική προς τους υγειονομικούς. Νοσοκομεία αποψιλωμένα, προσωπικό εξουθενωμένο που αναγκάζεται να αναλάβει συνεχόμενες εφημερίες χωρίς ύπνο, πολύμηνες αναμονές, απογευματινά χειρουργεία και εμπορευματοποίηση με τον Άδωνη να κραυγάζει για την «αναβάθμιση του ΕΣΥ» πλάι πλάι με τους ένστολους κουμπουροφόρους της ΕΛΑΣ που τον συνοδεύουν σε κάθε επίσκεψη για να τον προστατεύσουν από την δίκαιη οργή εργαζομένων και ασθενών. Στις μεταφορές, στις δημοτικές υπηρεσίες, παντού το ίδιο μοτίβο: λιγότερο προσωπικό, περισσότερη εντατικοποίηση, χειρότερες συνθήκες για τους εργαζόμενους. Η ίδια η πολιτική που δημιουργεί το πρόβλημα, η οποία απαξιώνει μία-μία τις δημόσιες δομές, εμφανίζει παράλληλα ως «λύση» τις ιδιωτικοποιήσεις και ανοίγει περαιτέρω τον δρόμο σε ιδιώτες, εργολάβους, επενδυτές και επιχειρηματικά συμφέροντα.
Μόνη λύση απέναντι στην διαρκή λεηλασία της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας είναι η ταξική οργάνωση, ανασυγκρότηση και αντεπίθεση. Μόνο μέσα από την οργάνωση στους χώρους δουλειάς, σε σχολεία, νοσοκομεία, σε κάθε δημόσια υπηρεσία, μόνο με ταξικούς αγώνες και συμμετοχή στα σωματεία για έναν ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό θα καταφέρουμε να δώσουμε τους αναγκαίους συλλογικούς αγώνες που θα ανατρέψουν το ξερίζωμα των κεκτημένων που κερδήθηκαν με αίμα και τώρα δέχονται την ολομέτωπη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου. Οι ανάγκες μας δεν μπορούν να χωρέσουν στα όρια της κομματικής συνδικαλιστικής διαχείρισης, των συμβολικών στάσεων εργασίας, της ανάθεσης και της παθητικής αναμονής. Μόνο με οργάνωση στη βάση, θα δώσουμε μαχητικές απαντήσεις και αγώνες με στόχους, κλιμάκωση και διάρκεια. Δεν θα μας «σώσουν» οι κομματικοί επαγγελματίες συνδικαλιστές που διαπραγματεύονται τη φτώχεια μας, ούτε οι λακέδες της αστικής σοσιαλδημοκρατίας. Μόνο το ίδιο το εργατικό κίνημα μέσα από ακηδεμόνευτους μαζικούς φορείς χωρίς διαχειριστικές συστημικές αυταπάτες μπορεί να υπερασπιστεί τα αιματοβαμμένα κεκτημένα, που η αγωνιστική του ιστορία άφησε ως παρακαταθήκη. Στις 13 του Μάη απεργούμε και διεκδικούμε:
• Αυξήσεις μισθών που να καλύπτουν τις βασικές ανάγκες
• Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού
• Μαζικές προσλήψεις σε παιδεία, υγεία και κάθε κοινωνική υπηρεσία • Κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης
• Αναγνώριση της εργασιακής προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα
• Κατάργηση της αξιολόγησης και των πειθαρχικών διώξεων που απειλούν με άρση της μονιμότητας
• Καμία ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης
Καλούμε όλους τις/τους εργαζόμενες/εργαζόμενους σε οργάνωση στα συνδικάτα μέσα από ταξικές πρωτοβουλίες βάσης, την ίδρυση νέων σωματείων βάσης και την κλιμάκωση των ταξικών αγώνων από τα κάτω, με συλλογική οργάνωση και μαχητικότητα απέναντι σε κράτος και εργοδοσίες. Η Φεντεραλιστική Ένωση Αναρχικών μέσα από τις κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές της ενώσεις προτάσσει την δημιουργία ενός νέου ταξικού συνδικαλιστικού πόλου βάσης στον αντίποδα των εργοδοτικών και κομματικών μηχανισμών, κόντρα σε λογικές «ουράς» πίσω από ηγεσίες, με στόχο την δημιουργίας μιας Ταξικής Συνομοσπονδίας Εργασίας και καλεί τους εργαζόμενους/ες σε κοινό συντονισμό σε αυτή την κατεύθυνση.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
13 ΜΑΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ – Κλαδική Ένωση Εκπαιδευτικών
