Χθες τα ξημερώματα, στην Καλαμάτα, μια ακόμη γυναικοκτονία ήρθε να επιβεβαιώσει ότι ο καθημερινός αγώνας ενάντια στην πατριαρχία, την αντικειμενοποίηση και την αντίληψη της γυναίκας ως κτήματος δεν αποτελεί ένα «δευτερεύον» ζήτημα. Όσο η πατριαρχία επιβιώνει, όσο η «παθολογική ζήλεια» και οι «υποψίες εξωσυζυγικών σχέσεων» συνεχίζουν να οπλίζουν τα χέρια όσων θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να ελέγχουν και να ορίζουν τις ζωές των γυναικών ως κτήτορες, τόσο οι γυναικοκτονίες θα πολλαπλασιάζονται.
Η νέα αυτή γυναικοκτονία της 39χρονης Βασιλικής δίπλα σε ένα παιδικό δωμάτιο, αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο τη σαπίλα των δήθεν «ιδανικών» που προβάλλουν οι εκπρόσωποι της συντήρησης, οι υπερασπιστές του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος και του τρίπτυχου «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Μιας «πατρίδας» που διαπαιδαγωγεί τους άνδρες της στην στρατιωτική πειθαρχία και την ετοιμότητα να θυσιαστούν για τα συμφέροντα των ισχυρών. Μιας «θρησκείας» που αναπαράγει έμφυλες διακρίσεις και υπόσχεται ότι οι αδικίες και τα βάσανα του παρόντος θα αποζημιωθούν σε έναν μελλοντικό θεϊκό παράδεισο. Και μιας πατριαρχικής οικογένειας που αδυνατεί να βγάλει τον μήνα, βρίσκοντας παρηγοριά σε προσευχές και σε μια εθνική υπερηφάνεια που της καλλιεργεί το ίδιο το σύστημα το οποίο σιχτιρίζει καθήμενη μπροστά σε μια οθόνη.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, τα παιδιά υποφέρουν, βυθίζονται στην ανασφάλεια, την κατάθλιψη και την αβεβαιότητα για το μέλλον ή, ακόμη χειρότερα, μένουν ορφανά εξαιτίας της…. «παθολογικής ζήλειας» και της έμφυλης βίας.
Δεν πιστεύουμε στις «τραγωδίες». Οι γυναικοκτονίες δεν είναι φυσικά φαινόμενα, ούτε «ατυχείς στιγμές εν βρασμώ». Αποτελούν προϊόν συγκεκριμένων κοινωνικών σχέσεων, αντιλήψεων και «αξιών». Είναι σάρκα από τη σάρκα των «ιδανικών» με τα οποία διαπαιδαγωγείται ιδεολογικά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Και θα πάψουν να υπάρχουν μόνο όταν εκριζωθούν οι αντιλήψεις και οι δομές που τις γεννούν και τις αναπαράγουν.
Το μεγάλο αυτό στοίχημα για έναν κόσμο χωρίς γυναικοκτονίες και κακοποιητές, χωρίς κτήτορες και σχέσεις ανισότητας και εξουσίας, δεν θα κερδηθεί «ατομικά» μέσω «ηθικών επαναστάσεων» αλλά συλλογικά μέσα από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που θα αντιπαλέψουν το υπάρχον προβάλλοντας έναν νέο κόσμο. Δεν θα είναι αποτέλεσμα μεμονωμένων δικαιωματικών ταυτοτικών αγώνων αλλά κομμάτι του συνολικού ταξικού και επαναστατικού αγώνα για ανατροπή και κοινωνική ανοικοδόμηση πάνω στα συντρίμμια του παλιού.
ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ – ΚΑΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
